her güzel şeyin bir sonu olduğu kadar; tükenmez sanılan acıların da bir sonu varmış.

yıllarca kaçtın benden ve ben de kurtulmak istedim senden; ama yapamadım. bir yol bulamadım seni beynimden atabilmek için. haykırmak istedim, haykıramadım. kısılıp kaldım etrafıma ördüğüm duvarların arasında. camlarını kırmak istedim nice sarı otobüsün, olmadı. büyülü kelimelerimle herkese anlattım kalbimi, sana anlatamadım. ya da belki ben öyle sandım. belki de hiç kimseye anlatamadım beni. sana dokunamadan, hayalinle yıllarım geçti. dostlarım ziyan olan ömrümü hatırlattı acımasızca. bir, iki çakıl taşı aldım yerden; boşluğa doğru fırlattım; kimselere çarpmadan yere düşüverdi. bir tane daha attım, bir tane daha ve bir tane daha… ama sen dönmedin.

soğuk, enseme değen bir kar tanesi gibi işlerdi içime. alnım huzursuz avucumun sıcak içinin korumasında. rüyalarımın baş rolü, hayallerimin kanatsız meleğiydin. o günkü gidişin olmasaydı, gördüğüm bunca kabus da olmazdı diye düşünürdüm. yıllar boyu ağlayarak uyanışlar, hak edilmemiş gözyaşları… yalnızlığımı gerçekten ben mi yarattım, o mu, yoksa sen mi hiçbir zaman bilemedim.

sonra bir gün hiç beklenmedik bir tesadüf oldu ve sen geldin bana. yıllarca hayalini kurduğum şey yıllar sonra, bambaşka bir yerde gerçekleşti. ama hayalimdeki gibi olmadı hiçbir şey. ulaşılmazlığının büyüsüymüş beynimi saran ve intikamın ateşiymiş içimdeki yangın. ulaşınca sana, anlayınca benim gibi etten kemikten olduğunu, kayboldu bütün büyü. iyi dileklerin söndürdü yangınımı. biliyorum aslında hiç istemedin bu büyünün kaybolmasını. beni yakarken, seni besliyordu yıllar boyu ilk günkü gibi yanan o ateş. ama nasıl oldu bilmiyorum, külleniverdim bir anda.

fırtına öncesi dingin bir deniz gibiyim şimdi. şafak söküyor usuldan. ne yana baksam ufku görebiliyorum. ve geldi artık senden gitme vakti. aşka veda zamanıdır bu. son cümlelerim bunlar sana… son cümlem…

bugün daha bir yalnız mı hissediyorsun kendini? durma, sen de üye ol ve paylaş bizimle. unutma senin gibi hisseden binlercesi varsa, asla yalnız değilsin.


http://bensizvemutlukal.com

yıllar önce serin bir bahar akşamı yazmaya başladım “bensiz ve mutlu kal”ı.
bitmeyen kitabım, bir ömrün kitabı… paylaşmak istedim sonra.
istedim ki ben anlatayım, siz dinleyin. siz anlatın, ben dinleyeyim. biz anlatalım, biz dinleyelim.

bir ömürsün sen. bir ömrün kitabı… bitmeyeceksin. ve bir gün benimle öleceksin. her bir harfin sonsuzluğa dağılacak. oysa ben kelime kelime, hece hece biriktirdim seni. sahip olduğumu sandığım ama aslında olmadığım her şey gibi sen de terk edeceksin beni. beni üzüyorsun kitap, hem de çok… ama gel gör ki seni yazmadan edemiyorum. sana onu yazmadan edemiyorum. çünkü sevmeden edemiyorum kitap, sevmeden edemiyorum…