Kategori Arşivi Şiir

Bilemeyecek kimse Karadenizin kara dalgalarının İstanbul’a vurmadığını

Aram hala iyi kelimelerle.
Terk etmemişsin beni sen.
Alkol mü seni bana getiren?
Ben miyim sana gelen?
Her yudumda yeni bir kederle,
Yazıp yazıp silen,
Yine ben, yine ben…

Yılların ardı,
Yine bir ayrılık vakti,
Kaldırmış şiirlerimi,
Bir eskici,
Bir sensizlik,
Bir yalnızlık,
Suyu görmeden suda boğulmak,
Doğuda bir yerlerde,
Gözlerden ırak,
Bir hiçsizlik,
Ulaşılmaz,
Kapanmaz,
Bir yalnızlık.

Ah o sen ve saçların,
Trabzon’da savrulan bir gençlik ve senin saçların,
Umursanmaz topraklarda gözlerden ırak ve güzel günlerin,
Özleminde ve ölümümde senin ellerin,
Uzak ve çok uzak günlerin,
Bilemeyecek kimse Karadenizin kara dalgalarının,
İstanbul’a vurmadığını,
Vuranın dalga olmadığını,
Doğanın gün olmadığını,
Sensiz hiçbir yere gün doğmadığını.

ilkbahar yaz sonbahar kış

ilkbahar yaz sonbahar kış
bu böyle gidermiş

bu yazdan sonra da geldi sonbahar
ardından da kış var

yürürken yollarında memleketimin eciş bücüş
olmasa kaldırımlarında yüzümü yakan o soğuk bu kış
ya da dese ki yaz “ben gelmiyorum”
bahar gelsin bu kış
çiçekleri açsa ağaçların
dalında bir kuş

bir sonu olsa sıradanlığımın
değiştirsem sırasını mevsimlerin
bahar gelmeli
bahar gelsin bu kış

Gittin mi?

Gittin mi?
Tek bir söz bile söylemeden.
Yeniden…
Neden?
Sorularıma cevap vermeden.
Güzel ellerin mi?
Esirgediğin benden.
Mutlu olurum inan,
Ben artık gidiyorum,
Ellerim artık onun derken,
Mutlu olurum inan,
Yaşlı gözlerle ardından bakarken…

Veda


Yazık geçen zamana
Haince katlettiğimiz her ana
Zihnimizde kalan
Yarattığımız her senaryoya
Yaşamadan bırakılan her duyguya

Yazık kalbime hapsettiğim sevgime
Yazık sana söyleyemediğim
Sana anlatamadığım
Kelepçe vurduğum
Her ümide

Yazık yaşayamadığım
Sensiz geçen her güne
Yazık ağladığım
Sana ağladığım her güne

Yazık sende kalan kalbime
Yazık bende kalan sevgime
Yazık seni düşünerek
Seni yaşayarak geçen her güne

Yazık sensiz yaşayarak geçen her güne
Ne yazık!

1999 yılında yazdığım bu şiir öyle çok şey anlatıyor ki aslında. Elimizdekilerin kıymetini hep son günlerde anlıyoruz. Bugün benim için de bir son gün. Sivil hayatımın son günü. Asker olarak beni bekleyen bu yeni hayatımda kelimelerden ve onların yarattığı o muhteşem büyüden kopmamaya çalışacağım. Binlerce anı geçiyor şimdi aklımdan. Üzüldüğüm, çok üzüldüğüm zamanlar… Mutlu olduğum, şen bir çocuk kahkasıyla güldüğüm günler… Beni mutlu edenler, dostlarım, sevdiklerim, üzenler ve üzen… Hepsi bir bir aklımda yeniden canlanıyor. Nefretim her an canlı, sevgimse zaten ölümsüz. Hiçbir şeyi, hiçbirinizi unutmayacağım. Siz de beni unutmayın.

Hayatta her derde derman var da
Yok mu ayrılığa deva?
Geldi ayrılık vakti
Dostlarım elveda

Hava Savunma Okulu ve Eğitim Merkez Komutanlığı
Çekmeköy İSTANBUL